Δήμος Πηνείας Ν. Ηλείας, ένα πρασινωπό φθινόπωρο καθησυχάζει τις κραυγές της γης

Βγήκα ζωντανός από το πυθμένα της κόλασης.

Αχτίνα φωτός πέρασε από τη σκέψη μου.

Ζωή ψάχνω να βρω.

Σκάλα σωτηρίας αντίκρισα.

Με εισπνοές έπαιρνα δύναμη.

Το ρίγος που με διαπέρασε ας γίνει

ποτάμι ορμητικό και αφρισμένο να

παρασύρει της ζωής τα

αποκαΐδια. 

Άδειασα του πόνου το αγκάθι

ο εγκέφαλός μου και η ψυχή πήραν το φυσιολογικό τους χρώμα

τα πουλιά άρχισαν πάλι να κελαηδούν.

Η άνοιξη πρόβαλε πιο φωτεινή από ποτέ,

το ανάστημα ορθώθηκε και πρόλαβε τον ήλιο.

Προτροπή κάνω στο όνειρο.

Θέλω τα ορθάνοιχτα χείλη να γευτώ.

Δεν έφυγε σαν δροσιά, 

αλλά η πραγματικότητα έγινε ανάγκη.